یک مجموعه تولید وسیع در امان فصل جدیدی را در صنعت فیلمسازی اردن معرفی میکند – و استودیوهای غربی را هدف قرار داده است.
Olivewood Film Studios هدف دارد که به یک مقصد یکمرحلهای برای پروژههای محلی و بینالمللی تبدیل شود که در این پادشاهی از ابتدا تا انتها ساخته میشوند. تأسیسات پیشرفته آن شامل استودیوهای صدا، کارگاهها و فضای وسیع بیرونی برای ساخت دکورها از ابتدا است.
"کل مجموعه 40,000 متر مربع است," جمانه شاربین، مدیر کل Olivewood به The National میگوید. "ما استانداردهای جهانی را در نظر گرفتیم زیرا میخواهیم با استودیوهای بزرگ رقابت کنیم."
تأسیسات پیشرفته
این مجموعه دارای دو استودیو صدا است که هر کدام 1,500 متر مربع مساحت دارند. دفاتر تولید آن که 700 متر مربع مساحت دارد، به اتاقهای سبز، اتاقهای تعویض لباس و همچنین فضاهایی برای آرایش و گریم مجهز است. فضایی به نام The Mill بیش از 1,000 متر مربع وسعت دارد و شامل کارگاههایی برای نجاری، آهنگری، نقاشی و لباس، و همچنین فضاهای ذخیرهسازی است.
این مجموعه همچنین 20 دقیقه با یک 6.8 هکتار فضای پشت صحنه فاصله دارد که به فیلمسازان بوم سفیدی برای ایجاد هر صحنه بیرونی میدهد. شاربین اضافه میکند که از زمان افتتاح این مجموعه در سپتامبر گذشته، چندین اثر محلی و منطقهای را در خود جای داده است، از جمله کمدیهای تلویزیونی و فیلمهای کوتاه.
"ما اکنون در حال مذاکره با تولیدات بینالمللی هستیم," شاربین میگوید. "ما تازه سفر به جشنوارههای بینالمللی فیلم را آغاز کردهایم تا درباره Olivewood صحبت کنیم و فکر میکنم که هیاهو در آنجا وجود دارد و ما درخواستهای زیادی دریافت میکنیم."
میراث سینمایی اردن
این مجموعه هدف دارد تاریخ سینمای غنی اردن را گسترش دهد. این کشور از زمانیکه دیوید لین وسعت زرد و ارتفاعات دراماتیک وادی رم را در حماسه 1962 خود لورنس عربستان به تصویر کشید، مورد توجه هالیوود قرار گرفته است.
با وجود کاستیهای روایی فیلم، بهویژه در زمینه نمایندگی عربها، لورنس عربستان اردن را در رادار هالیوود قرار داد و این کشور را به عنوان یک مقصد فیلمسازی با پتانسیل بالا معرفی کرد. از آن زمان، فیلمسازان بینالمللی به اردن هجوم آوردهاند، بهویژه به خاطر صحنههای فرازمینی آن.
تپههای شنی این کشور در افزودن جذابیت اسرارآمیز به فیلمهایی مانند ایندیانا جونز و آخرین جنگ صلیبی (1989) و علاءالدین (2019) نقش اساسی داشتهاند. بیابان به عنوان سیاره مریخ در چندین فیلم پرفروش، از جمله سیاره سرخ (2000) و مریخی (2015) نیز به کار رفته است. همچنین این مکان سینمایی برای سیارههای بیابانی خیالی در فیلمهای فرانچایز جنگ ستارگان و Dune (2021) بوده است.
با این حال، در حالی که بسیاری از تولیدات بینالمللی برای زمینهای منحصر به فرد خود به اردن سفر کردند، آنها اغلب مجبور بودند برای فیلمبرداری صحنههایی که به استودیوهای صدا یا ساختارهای عایق صدا با سقفهای بلند نیاز داشتند، به اروپا یا ایالات متحده سفر کنند.
مدیران استودیو امیدوارند که تأسیسات وسیع این مشکل را حل کند.
رقابت در یک منطقه در حال رشد
در حالی که در گذشته، اردن یکی از معدود کشورهایی بود که میتوانست تولیدات بینالمللی را جذب کند، این وضعیت در سالهای اخیر تغییر کرده است. امارات متحده عربی و عربستان سعودی به طور فزایندهای از مزایای اقتصادی و خلاقانه بخش فیلمسازی استقبال میکنند و مجموعههای استودیویی و برنامههای تخفیف خود را تأسیس میکنند.
با این حال، شاربین میگوید که اردن هنوز هم به دلیل دو عامل اصلی متمایز باقی مانده است.
"در خاورمیانه، تیم محلی و بازیگران ما به خاطر مهارتهایشان به خوبی شناخته شدهاند," او در مورد اولین دلیل میگوید. "آنها توسط غرب آموزش دیدهاند و در فیلمهای بینالمللی کار کردهاند. آنها در این سفر 30 ساله چیزهای زیادی یاد گرفتهاند. واقعاً از دبی درخواست میشوند. از لبنان و عربستان سعودی درخواست میشوند. بنابراین به خاطر مهارتهایشان در تقاضای بالایی هستند."
برای دومین دلیل، او به تنوع زمینهای اردن اشاره میکند.
"زیبایی اردن این است که شما مناظر، دریا، بیابان و پترا را دارید، بنابراین میتوانید کمی از هر چیزی را در تولید خود داشته باشید."
پرورش استعدادهای محلی
این بدان معنا نیست که پروژههای بینالمللی اولویت دارند. شاربین مشتاق است که فیلمهای اردنی با کیفیت بالا از Olivewood بیرون بیایند و امیدوار است که حتی در پیروی از درام بلوغ تیب، که در سال 2016 نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی زبان شد، موفق شوند.
"هدف ما تنها خدمت به بینالمللیها نیست," شاربین میگوید. "منطقه مهم است و محلیها قطعاً مهم هستند. ما دوست داریم فیلمهای بیشتری از اردن به اسکار بروند. امیدواریم که Olivewood بخشی از این باشد."